Instalacja oprogramowania

Tarballe GNU
Większość oprogramowania dostępnego pod system GNU/Linux rozprowadzana jest w postaci kodów źródłowych spakowanych tarem i skompresowanych gzipem, których budowaniem zawiaduje GNU autoconf i automake. Pakiety takie są łatwe w instalacji. Oto podstawowa procedura.

1 - rozpakowanie. Archiwa tar.gz rozpakuje się poleceniem tar -zxvf archiwum.tar.gz, natomiast tar.bz2 poleceniem tar -jxvf archiwum.tar.bz2. W wyniku najprawdopodobniej powstanie katalog o nazwie takiej, jak archiwum.

2 - instalacja zależności. Należy sprawdzić w dokumentacji na stronie pakietu oraz w plikach README i INSTALL wewnątrz pakietu, jakie pakiety są potrzebne do pracy instalowanego programu, i zainstalować je, jeśli jeszcze nie ma ich w systemie lub są w zbyt starej wersji.

3 - konfiguracja źródeł. Do tego służy skrypt configure, znajdujący się wewnątrz pakietu. Wywołuje się go ./configure. Skrypt ten przyjmuje wiele parametrów, do najważniejszych należy --help - lista dostępnych opcji - oraz --prefix - katalog instalacyjny (domyślny to /usr/local). Podczas konfigurowania pakietu mogą wystąpić błędy, wynikające na przykład z niespełnionych zależności. Należy je poprawiać aż do skutku.

4 - kompilacja. Wystarczy wpisać polecenie make. Kompilacja będzie przebiegać automatycznie, bez ingerencji użytkownika.

5 - instalacja. Tą fazę należy wykonać spod roota. Wprowadzić należy polecenie make install. Po jego zakończeniu można już cieszyć się nowo zainstalowanym programem.

Pakiety rpm
Pakiety rpm są używane przez wiele popularnych dystrybucji, w tym Red Hat i Mandrake. Instalacja tych pakietów jest bardzo łatwa. Pakiet instaluje się, używając polecenia rpm -i pakiet.rpm. Zainstalowany pakiet usuwa się za pomocą komendy rpm -e pakiet.rpm. Istnieją również specjalne pakiety, zawierające kody źródłowe. Ich nazwy kończą się na .src.rpm. Pakiety takie instaluje się za pomocą polecenia rpm --rebuild pakiet.src.rpm. Polecenie to powoduje wygenerowanie pakietu binarnego w /usr/src/redhat/RPMS/i386.

Pakiety deb
Format deb używany jest przez dystrybucję Debian. Nie jest to format popularny, szczególnie wśród komercyjnych producentów, jednak ze względu na rozmiar Debiana w pakietach deb znajduje się bardzo dużo oprogramowania. Instalację pakietu deb wykonuje się poleceniem dpkg -i pakiet.deb. Natomiast usunięcie wykonuje się za pomocą dpkg -r pakiet. Pakiety źródłowe Debiana zbudowane są z kilku plików: .dsc, zawierającego opis pakietu, .orig.tar.gz, zawierającego oryginalny pakiet źródłowy, oraz zestawu patchy. Pakiet taki należy rozpakować za pomocą dpkg-source -x pakiet.dsc, a następnie wejść do powstałego katalogu i zbudować pakiet binarny, używając dpkg-buildpackage -rfakeroot. Program fakeroot pozwala na zbudowanie pakietu bez uprawnień roota. Powstały pakiet binarny nadaje się do zainstalowania za pomocą dpkg.